چشمانم را از چشمانت می دزدم . از جایم بلند می شوم. می رم و روبروی آقای جباری می ایستم. آقای جباری دستان تپلش را را روی موهای کوتاه و سفیدش می کشد و نگاهت می کند وبعد رو به من می کند و در حالی که بزاق دهانش بیرون می پرد، می گوید:« آقا نمی تونی نگرش داری ببرش تیمارستان. ما چه گناهی کردیم. یه بار بچه رو می زنه،یه بار شیشه رو می شکنه، الآنم که صبح اللطلوع اومده زنگ درو هشتاد بار زده». گونه های سفیدم قرمز می شوند. بدنم داغ می شود و عرق سرد از پشت گوشم لیز می خورد و توی موهایم گم می شود. چشمانش را گشاد می کند ودر حالی که پلیور خاکستری اش را پایین می کشد ، با قدم های کوتاه و سریعش از جلوی چشمانم دور می شود. چشمانم را روی هم می گذارم. نفس عمیق می کشم . سرم را تکان می دهم. در را می بندم. روبرویت  به دیوار تکیه می دهم.روی دیوار لیز می خورم وروی زمین سرد می نشینم. در حالی که نگاهم می کنی دستانت را به یکدیگر و پاهایت را روی موزاییک های کف حیاط می کوبی .آب دهانت از گوشه ی لبت آویزان شده . سرم را روی زانو های لرزانم می گذارم ودوباره نگاهت می کنم .                                                

دستت را به دیوار فشار می دهی و با خنده از جایت بلند می شوی.به طرف در می روی. با انگشتان  دستت که هر کدام به طرفی رفته اند در را باز می کنی. با دستم روی پیشانیم می کوبم. از جایم بلند می شوم. به طرفت می آیم. از پشت یقه ی پیراهن آبی چرکتنت را می گیرم و به طرف خودم می کشم. از پشت به زمین می خوری . در را می بندم. پاهایت را روی زمین می کوبی و فریاد می کشی.صدای فریادت را آرامتر می کنی و انگشت شست دستت را توی دهانت می بری آب دهانت از گوشه ی لبت روی ریشت می ریزد. به زانویت لگد می زنم .دکمه ی ییقه ی پیراهنم را باز می کنم. با آستین پیراهنم عرق پیشانیم را پاک می کنم. نگاهم می کنی. نگاهت می کنم و می گویم:«عوضی تو آدم نشدی. آبرومو بردی. چرا من از داشتن برادر بزرگتری مثل تو باید خجالت بکشم؟ تو مثل یه انگلی هستی که از من آویزون شدی».آستین پیراهنت را داخل دهانت می گذاری و آن را می جوی و می خندی.خم می شوم و از یقه ی پیراهنت می چسبم و بلندت می کنم و یک سیلی محکم می کوبم در گوشت.خودم را راست می کنم. دستت را روی صورت قرمزت می گذاری و می خندی. دندان هایم را روی هم فشار می دهم. چشمانم قرمز می شود. رگ های سرم زق زق می کنند. دست لرزانم را زیر گردنت می برم از یقه ی پیراهنت می چسبم و به طرف زیرزمین روی زمین می کشمت.دست و پا می زنی. دکمه های پیراهنت پاره می شود. زبانت را بیرون می آوری و می خندی. همه جای بدنم می لرزد. پایم را روی شکمت می کوبم از پله های زیرزمین می افتی پایین، به در چوبی  می خوری. چفت در کنده می شود و می روی داخل. سرت محکم به کارتون های کتابی که روی هم گذاشته بودم  می خورد. کارتون ها روی سرت می ریزند. گردو خاک همه جا را می پوشاند. ابرو های توی هم رفته ام را صاف می کنم. چشمانم را گشاد می کنم. از پله ها پایین می آیم. کارتون ها را از رویت بر می دارم. برت می گردانم. به چشمان پر از گردوخاکت نگاه می کنم که سیا هیش گم شده است و خونی که از گوشه ی لبت آویزان شده........................